ได้มีโอกาสอ่าน สายโลหิต จนจบ
มันยากเกินพรรณนาเป็นคำพูดเสียจริง
อะไรก็ไม่รู้จุกอยู่ที่อก เดี๋ยวก็จะสอบอีกแล้ว เซ้งเลยขอส่งกลอนแก้เบื่อแล้วกัน

อยุธยากรุงเก่าสูญสิ้น มอดไหม้ทั้งแผ่นดินดับสูญ
กรุงแตกปวดร้าวแสนอาดูร คนไทยนั้นแตกสูญจากกัน
บ้างถูกจับพลัดบ้านแลถิ่น สูญสิ้นเชื้อสายแสนโศกศัลย์
ทหารหารล้มตายเป็นหมื่นพัน ประชาชนเช่นกันก็วายลม
เหตุนั้นเกิดจากขลาดเขลาเอาแต่ตัว แลทั้งมัวเสพแต่ความสุขสม
บ่เกรงศึก บ่ฝึกหัด บ่เกลียวกลม จึงล่มจมแลลิ้นทวารวดี
ไทยแตกหมู่หลากก๊กหลายกอ บ้างยกหางปั้นยอปากเป็นศรี
แต่บ่สู้บ่ทนตามวจี อังวะนั้นได้ทีตีนคร
คำพยากรณ์กรุงเก่าเล่าบอกไว้ กรุงจะแตกบรรลัยตามคำสอน
ผู้คนล้มดิ้นไร้ที่นอน ดังคำกลอนกล่าวแจ้งแสดงความ
ดาวแลดินนั้นจะพลันมีอาเพศ มีอุบัติเหตุน่าเกรงขาม
ฟ้าจะแดงแลน้ำก็บ่คราม แต่ลามปามด้วยสีเลือดนองไป
ผีป่าผีเมืองสลับถิ่น เทวาแห่งแผ่นดินถูกผลักไส
มีลูกผีลูกคนมาเป็นไส้ จะบรรลัยร้อนหนักทุกตัวตน
ฤดูกาลหมุนเวียนมิคงที่ ทุกชีวีวุ่นวายขัดสน
กรรมดี-ร้ายสนองบ่คืนคน แลสับสนรุ่งริ่งอโยธยา
ผู้คนล้มตายนานับได้ ข้าวยากหมากไซร้บ่มีหา
เกิดสงครามทั้งน้ำบกเต็มประดา ทุกหย่อมหญ้ามีน้ำตานองดิน
อยุธยาที่รุ่งเรืองถึงคราดับ ถึงคราลับตามพยากรณ์ไม่ผิดผิน
หากคนดีนั้นบ่สิ้นจากแผ่นดิน ได้กู้ถิ่นคืนไทแก่ไทยได้กรุงธน
หากบทเรียนแห่งโยเดียนั้นได้สอน ที่ดับตามคำกลอนเพราะฉ้อฉน
ทั้งแตกร้าวไม่สมานเห็นแก่ตน ลุ่มหลงจนลืมสิ้นรักษาไทย
บรรพบุรุษกู้ชาติให้เราอยู่ หากแต่เราไม่ดูไม่แลไซร้
กรุงจึงสิ้นดับแสงทันใด ความเป็นไทหายลับไปกับตา
แต่ตอนนี้ไทยเราเป็นเรา ไม่มีใครมาชิงเอาไปแล้วหนา
ศึกนอกบ่มีให้ระอา แต่ภายในทำท่าจะร้าวจน
คนไทยแตกกอขาดสมาน คนพาลยุแยงให้แตกพรรคสับสน
ไทยสู้ไทยรู้ถึงไหนอายทุกตน หากแต่ก็ไม่สนไม่รักกัน
บทเรียนเก่าอยุธยาคงลืมสิ้น รัตนโกสินทร์ถึงคราต้องโศกศัลย์
มิได้รบจับดาบเพื่อฆ่าฟัน หากแต่จับแบงค์พันเพื่อก่อไฟ
จะรักชาติรักศาสน์แลกษัตริย์ ตรองให้ชัดทำอยู่ควรไฉน
ใช้เหตุผลปรองดองนะผองไทย บรรพชนทำไว้มิใช่เพื่อไทย...ฆ่าไทยเอย

หัตถากร

เยอะแยะ

เจ้านายปากร้ายกับยัยช้างน้ำ